30 Nisan 2013
11.47


Yanımdaki kızı öldürebilirim. Bıdıbıdıbıdıbıdı susmadı bir dakka, hızlı hızlı yüksek sesle konuşup duruyor yanındaki mikrofon yutmuşla. Allahım sabır ver. Bütün sorunlarını günlük hayatlarını ve tüm saçmalıkları yeterince konuştular ve bitmedi. Kısa bir ara essss inanılır gibi değil saymalıyım on saniye bitti hala konuşmadılar kız cep telefonuna baktı ve onüçünce saniye yine başladı. Katil olmak için on neden adlı kitabıma yeni yüzler arıyorum.
Çok şükür ayağa kalktı, kalkabiliyormuş, ama kalkıpta konuşurken diyaframı biraz daha mı rahat çalışıyor nedir daha da bir coştu, seminer veriyor şuan. El kol hareketleri... İnanmıyorum gidiyor. Git çabuk git... Çok şükür...
Neyse ki az ilerde bekleyen grup daha az gürültücü.
Güneş çıkacak diye sevinip yüzünüze yağmurun tükürdüğü bir gün uzuyor yine.

Yaprak Döker Bir Yanımız, Bir Yanımız Bahar Bahçe...

Yirmi dört saat içinde on derece düşen sıcaklar... Güne güneşle başlayıp rüzgarla devam edip yağmurla noktalamak... Soğuk ülkenin soğuk insanları... Bugün çatıda küçük tırtıllar gördüm, belki de kırkayaktı. Ama şu bir gerçek ki, tırtıllar asla asla asla kahverengi bot giymez... Alıp küçük bir tüpe koyup, sağlık bakanlığına gitmeliyim belkide. Evde bir çocuk yaşıyor ne de olsa.

Çocuk... Dünya tatlısı. Bi de odasını arada toplasa. Bomba atılmış gibi.

Dr. House yine bir hastasını iyileştiriyor, üçüncü sezonun yedinci bölümündeyim. Gıcık aksi lanet herif ama işte işini severek yaptığı için yarı tanrıyı oynuyor.

Hala yağmur yağıyor ve tırtıllar kiremitlerde çoğaldı. Balıklarınsa bugünde kimse yemini vermedi. Bu arada Neon ışıkları da iyi değilmiş akvaryumda, niye bilmiyorum. Sonra bakarım.

Okulda tanışma günüydü. Tanıştık. Aferin bize. Çok sevdik diğer anne babalarla birbirimizi. Hepsi uyuzun teki, ben dahil. Allah hepimize sabır versin. Linneschule... Hadi bakalım.

Sosis, cury sosu, pişmaniye... Bizi bizle birleştirdi, yarımızı iyileştirdi. Hadi geçmiş olsun...

26 Nisan 2013  /  Frankfurt

Frankfurt'ta Soğuk Güneşli Bir Güne Uyanmak...

Römerberg Meydanı | Frankfurt | Germany

Güne Rita'nın açamadığı kapıda çevirip zorladığı anahtar sesiyle uyanmak… Üç günlük uykusuzluk, aslında yıllardır hep uykusuzluk. Kahve sigara başla işte güne… Her gün aynı tarafından başladığın hayat bugün niye başka olsun ki. Güneş doğdu diye mi bu soğuk kente, belki kim bilir… Oğlumu yuvaya götürene kadar karşılaştığım en yabancı suratlar oltasından bir Afroamerikanın ki büyük büyük gülümsüyordu yalancı ilkbaharın yalanla karışık güneşine. Bi kadın gezdirdiği köpeğinin kakasını poşete koymayı unutmuştu, basmamak için diyarbakır halayı çekmemiz gerekiyordu yola serpili masaların arasında… Bugün de Frankfurt, bugün de insan, bu gün de böyle işte…

25.04.2013  /  10:47 Frankfurt